کتاب حضرت زینب (س) صبورتر از ایوب (ع) 

این بانوی مکرمه علاقه شدیدی به برادرشان سیدالشهدا (ع) داشته اند به طوری که می‌نویسند: در ایام کودکی چنان انس و محبتی نسبت به امام حسین (ع) داشت که وقتی در خدمت برادر بود همواره به او نگاه می‌کرد و دیده از او بر نمی داشت و یک لحظه از حضور مبارک او دور نمی شد و اگر او را نمی دید گریه می‌کرد.

در هنگام ازدواج باعبدالله بن جعفر، شرط نمود باید هر روز به من اجازه دهی به زیارت حسینم روم، و در تمام مدت زندگی خود کمتر روزی آمد که برادر را نبیند و بر همین منوال بود تا سر مقدس حسین (ع) دفن شد و زینب (ع) از هجران و مفارقت برادر بدرود جهان گفت. در برخی از مقاتل نوشته‌اند: هنگامی که عبدالله بن عباس به امام حسین علیه السلام عرض می‌کند، شما که می‌فرمائید من می‌روم و کشته می‌شوم، در این صورت چرا زن‌ها را با خود می‌بری؟ در این زمان زینب علیها السلام سر از محمل بیرون آورد و فرمود: ای ابن عباس! آیا می‌خواهی بین من و برادرم جدائی افکنی، هرگز من از او مفارقت نکنم.

گرچه مورخین درباره علاقه‌ای که حضرت زینب علیها السلام نسبت به برادر بزرگوارشان داشته اند، مطالبی نگاشته اند و درجای خود نیز قابل قبول است، ولی نکته‌ای که در اینجا وجود دارد آن است که این محبت تنها یک علاقهٔ ساده که هر انسانی ممکن است نسبت به انسان دیگری داشته باشد نیست. بلکه محبتی است آمیخته شده با دوستی ولی خدا و حجت بر حق الهی، یعنی زینب علیها السلام ولی خدا و امام بر حق را دوست دارد، وباز مسئله در اینجا خاتمه پیدا نمی کند بلکه از دایره محبت به اطاعت و پیروی از مقام امامت و امتثال فرامین الهی می‌رسد و همین نکته بوده که به این بانوی بزرگ ارزشی ماندگار در طول تاریخ عنایت کرده است.

مسئله دیگری که در اینجا باید مورد توجه قرار گیرد آن است که آنچه در مورد این بانوی بزرگ اسلام در تاریخ بیان گردیده بیشتر مربوط به حادثه کربلا و حوادث بعد از آن است و بنا به گفته شهید مطهری (ره) از عصر عاشورا است که زینب علیها السلام تجلی می‌کند. و تاریخ نشان می‌دهد که حوادث خونین و مصائب بی نظیر کربلا، زینب کبری را به آنچنان خطبه غرا و آتشینی در مجلس یزید واداشت که همه شنیده ایم و به قول رودکی: اندر بلای سخت پدید آید، فضل و بزرگمردی و سالاری.